من مقررات و به اصطلاح فرمتی را تعیین می‌کنم که قرار است از طریق آن سخن بگویم. مادهٔ خام را برمی‌دارم و موقعیت را خلق می‌کنم. سیاق و زمینهٔ اثر تعیین‌کننده است. می‌توان گفت که یک‌جور رویکرد علمی با نتیجهٔ نامشخص و پایان باز است. بسیاری از هنرمندها در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ در مورد نظام‌های هنری بسته حرف می‌زدند. و مقررات زیادی وجود داشت که منتقدین آثار هنری بر هنرمندان تحمیل می‌کردند. اما من همیشه گفته‌ام که «هنر یک نظام آزاد است». از طریق بهره‌گیری از ایده‌های هر دو زمینهٔ علمی و هنری می‌شود به حقایق خاصی رسید. (در گفتگو با Federica Bueti منتشر شده در مجلهٔ ‌BOMB در سال 2017)

گفتارهای مرتبط