من معتقدم که معماری سرزمین‌های مختلف و همچنین زمان‌های گوناگون با پرده‌های سنگین از یکدیگر جدا نشده است. اگرچه هر سرزمین و هر زمانی معماری خاص خود را داشته است و در آینده خواهد داشت، لکن در یک تحلیل ژرف خطوط واحدی کلیهٔ آثار معماری را در تمامی زمان‌ها سرزمین‌ها به یکدیگر پیوند می‌دهد. ( در مقالهٔ «جریان تازه در سنت معماری ایران»، سال ۱۳۷۵)