من سادگی‌ای را می‌پسندم که از پیچیدگی ذاتی برخوردار باشد. من عاشق این ایده‌ام که «موراندی» بخش اعظم زندگی‌اش را صرفِ نقاشی از ظروف کرد تا امرِ متافیزیکی را به چنگ آورد؛ او تنها با مشاهده کردن قادر بود به چنین دستاوردی نائل شود. من عاشقِ آن چیزی هستم که «سزان» به ما نشان می‌دهد: این‌که می‌توانید تنها چند سیب را به تصویر بکشید و اثری هنری و به‌غایت پیچیده خلق کنید.
اگر به یک تکه‌سنگ از نزدیک بنگرید، می‌توانید جهانِ هستی را در درون آن به نظاره بنشینید؛ و یکی از بهترین راه‌ها برای نگریستنِ دقیق به یک چیز، نقاشی کردنِ آن است. من احساس می‌کنم که مواجهه با پیچیدگی از مسیرِ سوژه‌ای ساده، اتفاقاً منطقی‌تر است. چه بسیار شاهکارهایی که از دلِ ساده‌ترین سوژه‌ها پدید آمده‌اند! یک هنرمند می‌تواند تنها چند گلِ آفتابگردان را نقاشی کند و از آن شاهکاری ماندگار بیافریند. (در گفت‌وگو با Jonathan Lee، منتشر شده در وب‌سایت مجله‌ی BOMB، سال ۲۰۲۰)
