معماریِ حقیقتاً درگیرکننده -چه در ساحت اجتماعی و چه در ساحت فکری- نیازمند آن است که با نشان دادنِ چیزهایی که نمی‌توانیم بدانیم یا به‌تمامی درک کنیم، دست به برانگیختن بزند. ندانستن شاید بوم‌شناختی‌ترین و متواضعانه‌ترین شیوه برای نگریستن به جهان باشد. ندانستن ما را در وضعیتی از پرسشگری و تردید قرار می‌دهد، تا شاید بتوانیم به ماهیتِ غریبِ واقعیت نظاره کنیم؛ در پسِ درام‌ها و ایدئولوژی‌های انسانی که این‌چنین ما را شیفته‌ی خود می‌سازند، اما در عین حال سرچشمه‌ی این‌همه خودشیفتگی، گرمایش جهانی و انقراض‌های دسته‌جمعی هستند.
شاید که چشم بر عمق و شگفتیِ چیزهای پیرامونِ خود و حیاتِ درونیِ آن‌ها بگشاییم؛ همچون یک جگوار، یک کوه یخ، یا ماده‌ی تاریک. شاید به‌آرامی و تنها برای لحظاتی کوتاه آگاه شویم که چگونه ساختارِ بشریت، سپری است در برابر دیگر درجات و اشکالِ وجود. (در گفت‌وگو با Marrikka Trotter، منتشر شده در کتاب Objects Models Worlds، سال ۲۰۲۱، به نقل از وب‌سایت شخصی تام ویسکامب)
