دشمنانت را خودت انتخاب کن، اما بگذار دوستانت تو را انتخاب کنند. اعتماد به دوام و بقاء به اثر هنرمند نوعی متانت در شادی، عمق در اندوه و نوعی حضور و سادگی می‌بخشد و این مشخصات آن اثر را از آثاری که فقط به انتظار شهرت و موفقیت نوشته شده است، جدا می‌کند.
هنرمند توانا از این که در عصر خودش او را درک نکنند غم نمی‌خورد. برعکس در همین نفهمیدنِ معاصران ایمان به آینده را پیدا می‌کند. خطای رمانتیک‌ها در این بود که می‌کوشیدند زندگی را در خارج از اثر خود قرار دهند. (در کتاب اندرزها به نویسنده‌ای جوان، ترجمه‌ی رضا سیدحسینی، منتشر شده در سال ۱۳۴۷)
