هنر راهی است برای کشفِ گذشته، و از این رو، گذشته را به زمانِ حال و آینده احضار می‌کند. به همین دلیل است که انسان‌شناسانی داریم که هنرِ گذشته را از دلِ خاک بیرون می‌کشند. می‌توان میزانِ فرهیختگی {یا ظرافت} یک جامعه را از هنرِ آن به دریافت؛ و آیندگان نیز آن‌گاه که هنرِ ما را از زیر خاک بیرون آورند، فقدانِ فرهیختگی را در ما خواهند دید. با این حال، هنر مهم‌ترین راهِ ضبط تاریخ است. (در گفت‌وگو با William J. Simmons، منتشر شده در مجله‌ی Interview، سال ۲۰۱۶)
