ریچارد مایر | Richard Meier

ریچارد مایر، متولد سال ۱۹۳۴، معمار و هنرمند مشهور امریکایی و برندهٔ جایزهٔ پریتزکر است.

این که بتوانید یک ساختمان صد طبقه بسازید به این معنا نیست که باید آن را بسازید.

ریچارد مایر

بناهایی در اینجا، یعنی نیویورک، وجود دارد که حقیقتاً بزرگی‌شان بیش از اندازه است. من از پنجرهٔ اتاقم می‌توانم ساختمان امپایر استیت را ببینم، و بعد ساختمان‌های دیگری را که باعث شده‌اند امپایر استیت کوچک به نظر برسد. جای بعضی از این بناها اینجا نیست. صرفاً این که می‌توانید یک ساختمان صد طبقه بسازید به این معنا نیست که باید آن را بسازید.

بزرگ‌ترین اشتباهی که معماران امروز مرتکب شده‌اند باید فکر نکردنشان به سیاق و زمینه‌ای باشد که در آن کار می‌کنند. (در گفتگو با Magali Robathan، منتشر شده در مجلهٔ CLAD، ش ۱، سال ۲۰۱۷)

اکنون از حیث وجود معماری با کیفیت دوره و زمانهٔ خوبی است.
ریچارد مایر

امروز همه‌جا معماران خوب متعددی وجود دارد. قبلاً می‌گفتم فلانی و بهمانی معماران خوب مورد علاقهٔ من هستند، اما حالا هرجا که بروی و در هر کشوری که به آن سفر کنی معماری خوب در حال انجام است؛ چه در آسیا، چه امریکای جنوبی و یا اروپا و ایالات متحد. به نظر من اکنون از حیث وجود معماری با کیفیت و همچنین فرصت‌های فراوانی که برای معماران خوب وجود دارد دوره و زمانهٔ خوبی است. اگر کسی کار معماری خوب انجام دهد مردم او را پیدا می‌کنند. حالا مردم نسبت به بیست یا سی سال پیش بیشتر به معماری علاقه‌مند هستند. حالا رسانه‌های عمومی بیشتری دربارهٔ معماری وجود دارد، {در نتیجه} آگاهی عمومی نسبت به معماری بیشتر شده و مردم علاقه‌مند شده‌اند. شما سفر می‌کنید و به هرجا که می‌‌روید چه کار می‌کنید؟ به معماری نگاه می‌کنید. نه لزوماً معماری معاصر، اما معماری است که به شما راجع به فرهنگ می‌گوید. (در گفتگو با Anna Winston، منتشر شده در وب‌سایت dezeen، سال ۲۰۱۶)

در این گفتگوی ویدئویی که آن را وب‌گاه Plane-site با کمک بنیاد GAA تهیه و منتشر کرده است، ریچارد میر از طراحی موزه، طراحی در بافت، علت گرایشش به رنگ سفید و ماجرای برج شیشه‌ای مشکی رنگ خود می‌گوید.
اگر طرحی را با دست کشیده باشی، آن را به‌خوبی می‌شناسی.
ریچارد میر

حالا که دانشجویان معماری طراحی کردن را ابتدا با کامپیوتر یاد می‌گیرند وضعیت آموزش در دانشگاه‌ها تغییر کرده و باعث پدید آمدن آثاری شده که دانشجویان در وهلهٔ اول درکی از مقیاس عناصر مختلف آن ندارند. یادم می‌آید وقتی در دانشگاه ییل تدریس می‌کردم و یک روز که داشتم بین دانشجویان می‌چرخیدم، یکی از آنها به من طرحی را نشان داد. {چیزی را نشان دادم و} پرسیدم: «این چیست؟» و او جواب داد: «این یک در است» و من گفتم: «اندازه‌اش چقدر است؟» او گفت: «نمی‌دانم!» و باید برمی‌گشت و از کامپیوتر در این مورد می‌پرسید. در حالی که در یک اندازه مشخص دارد و قرار نیست کامپیوتر آن را به شما بگوید، بلکه شما به کامپیوتر می‌گویید که آن اندازه چقدر است. به نظر من بعضی از دانشجویان جوان تصاویری خلق می‌کنند بدون اینکه درکی از مقیاس و تناسبات آن داشته باشند، بعد از مدتی آن را یاد می‌گیرند. من فکر می‌کنم اگر طرحی را {با دست} کشیده باشی، به خوبی آن را می‌شناسی. (در مصاحبه با نویسندهٔ وب‌سایت Dezeen، سال 2016)

آنچه نیاز داریم فضاهای عمومی و فضای باز هرچه بیشتر است.
ریچارد میر

مشکل امروز این است که توسعه‌دهندگان شهر و کارفرمایان هیچ انگیزه‌ای برای ایجاد فضاهای عمومی ندارند. به ندرت پیش می‌آید که یک کارفرما بخشی از فضای پروژه‌اش را به عموم مردم اختصاص دهد. این خیلی مایهٔ تاسف است چون آنچه ما در شهرهایمان نیاز داریم فضاهای عمومی و فضای باز هرچه بیشتر است. (مصاحبه با مجلهٔ CLAD، سال 2017)

ما در مواجهه با هر پروژه پیش از اهمیت دادن به مسائل صرفاً کارکردی به شرایط و سیاق آن نظر می‌کنیم.
ریچارد میر

ما در مواجهه با هر پروژه پیش از اهمیت دادن به مسائل صرفا کارکردی به شرایط و سیاق آن نظر می‌کنیم، به این که زمینهٔ پروژه چیست و در اثر طرح ما چه می‌تواند باشد. ما به سرشت و کارکرد عمومی هر پروژه و راه‌های بهبود آن می‌اندیشیم؛ به اینکه فضایی که می‌آفرینیم چگونه تجربه‌ی حضور را در مخاطب زنده می‌کند. (مصاحبه با وبسایت آرکیتکچرال دایجست، سال 2013)