دسته‌ها
گیسو حریری

گیسو حریری: بر عهدهٔ زنان معمار است که به‌جای رقابت با یکدیگر، از هم حمایت کنند

من معتقدم که زنان در حوزهٔ معماری، فارغ از قومیت‌شان، همچنان در مجموع در اقلیت‌اند. زمانی که من و خواهرم در مدرسهٔ معماری کورنل در اواخر دههٔ هفتاد و اوائل دههٔ هشتاد مشغول تحصیل بودیم تعداد اندکی خانم با ما همکلاس بودند و هیچ استاد زنی نداشتیم. تعدادی معمار حرفه‌ای زن وجود داشتند که هیچ‌کس آنها را نمی‌شناخت. بخاطر همین، نخستین تعهد من تدریس و حضور در استودیو همزمان با کار برای ساختن بعضی از پروژه‌هایمان بود. ما باید زنان را پرورش دهیم و فرصت‌هایی برای آنها در معماری خلق کنیم، چرا که من حقیقتاً معتقدم زن‌ها داشته‌های فراوانی برای عرضه در حوزهٔ معماری دارند. ما باید مربی و حامی معماران زن جوان باشیم. {…}

توصیهٔ من به مردها و زن‌هایی که در موضع قدرت و یا اعطای جایزه قرار دارند این است که مسئولیت خود را در راستای کشف و شناخت معماران زن بپذیرند. رسانه‌ها مسئولیت دارند که آثار زنان معمار را برای جمعیت بزرگ‌تری معرفی و منتشر کنند. جامعه به مثابه یک کلیت این مسئولیت را دارد که برای زنان امکاناتی برابر {نسبت به مردان} فراهم کند. در آخر، بر عهدهٔ زنان است که به‌جای رقابت با یکدیگر، از هم حمایت کنند. تا زمانی که نقش زنان در حوزهٔ معماری را نشناسیم و به آن احترام نگذاریم، نمی‌توانیم فرهنگ مردانه‌ای را که در حوزهٔ معماری در کل جهان جریان دارد تغییر دهیم. (در گفتگو با Clara Lambert، منتشر شده در وب‌سایت Asia Society، سال ۲۰۱۳)

دسته‌ها
ریچل هاو

ریچل هاو: برای بانوان، باقی‌ماندن در حرفهٔ معماری مشکل است، نه ورود به آن

در حال حاضر معماری هم برای زنان و هم برای مردان حرفه‌ای جذاب به‌شمار می‌رود. حرفهٔ معماری به‌راحتی زنان را به‌سوی خود جذب می‌کند؛ نسبت زنان و مردان وارد شده به دانشگاه‌ها تقریبا ۵۰ – ۵۰ است. پس وارد شدن بانوان به معماری مشکل نیست بلکه باقی ماندنشان در این حرفه مشکل است. حجم تعهدی که در این حرفه لازم است، میزان حق‌الزحمه، سرگردانی مدام بین خانواده و شغل و تاثیر این مسائل بر پیشرفت، مصائبی مرتبط به یکدیگر است که زنان با آن روبرو می‌شوند.

راه حلی سریع و ساده برای این معضل وجود ندارد. مشکلی است که تا حد زیادی ریشه در نیازهای امروز صنعت ساخت و ساز دارد: معماری شغل مناسبی شاغلان پاره‌وقت نیست. رسیدگی به نیازهای خانواده و زندگی شخصی و همزمان مدیریت کردن یک پروژه (که احتمالاً پنج روز هفته نیازمند پاسخگویی فوری است) بسیار سخت و دشوار است. با این حال راهکارهایی همچون از بین بردن فرهنگ ساعت کار طولانی –یعنی این توقع که تنها با گذراندن ساعت‌های طولانی در انزوا و پشت میز می‌توان یک کار را به نحو احسن انجام داد-، تغییر رویکرد کارفرما در مورد همیشه دسترس بودن کارمندان زن، طرح راهکارهای خلاقانه در مورد نحوه‌ مدیریت کار پاره‌وقت و شیوه‌های کاری انعطاف‌پذیر، میزان مناسب‌تر و عادلانه‌تر دستمزد و عرضهٔ ساز و کارهای حمایتی و در دسترس‌تر مثل طرح‌های تربیت کارآموز می‌تواند در این راه به زنان کمک کند. (در گفتگو با  philip stevensمنتشر شده در وبسایت دیزاین‌بوم، سال 2016)