دسته‌ها
گرگ لین

گرگ لین: مهم‌ترین تصمیمی که دانشجویان معماری در کل مسیر حرفه‌ای‌شان خواهند گرفت این است که سال‌های ابتدایی بعد از فارغ‌التحصیلی چه کاری انجام دهند

مهم‌ترین تصمیم تحصیلی که یک فردِ در شرفِ فارغ‌التحصیلی گرفته این است که در کدام دانشکده تحصیل کرده، اما مهم‌ترین تصمیمی که او در کل مسیر حرفه‌ای‌‌اش خواهد گرفت این است که در چند سال نخست بعد از فارغ‌التحصیلی چه کاری انجام دهد. نزدیک‌ترین دوستان و همکاران من بعد از سی سال، یا آنهایی هستند که در دانشکده با هم همکلاس بودیم یا کسانی که در چند سال نخست بعد از دانشکده با آنها کار می‌کردم.

البته که تصمیم‌های زیادی در طول زندگی یک نفر باید گرفته شود، اما همکارانی که به آنها تکیه می‌کنم و دوستانی که ازشان نظر یا کمک می‌گیرم تقریبا همگی همان‌هایی هستند که در بازهٔ ده سال -از زمانی که وارد دانشکده شدم و بعد از آن- با آنها آشنا شدم. بعد از فارغ‌التحصیلی هیچ تصمیم اشتباهی وجود ندارد، اما آن تصمیم‌ها بیشترین تأثیر را بر حرفهٔ افراد می‌گذارند. (در گفت‌وگوی منتشر شده در وب‌سایت Best Architecture Masters، سال ۲۰۲۱)

دسته‌ها
میشل روخکیند

میشل روخکیند: در اوضاع امروز، داشتن رویکرد میان‌رشته‌ای در طراحی الزامی است

من فکر می‌کنم که در اوضاع امروز، داشتن رویکرد میان‌رشته‌ای در طراحی الزامی است. اگر واقعا مشتاق کار بصورت همکارانه هستید، آن را در روند همکاری یاد خواهید گرفت و این برای همهٔ اعضای گروه اتفاق خواهد افتاد. بحث و گفتگو دربارهٔ سناریوهای محتمل برای نتیجهٔ هریک از پروژه‌ها زمانی قابل اطمینان خواهد بود که افراد مختلف در آن شرکت داشته باشند. این همان تغییری است که در نقش معمار به وجود آمده است؛ ما معماران لازم است که بیشتر از گذشته اهل همکاری و مشارکت باشیم. دنیای امروز به گروه‌هایی متشکل از متخصصان چند رشته نیازمند است که در پروژه‌هایی که ارزش‌هایی به اجتماع اضافه می‌کنند همکاری کنند. ما ناچاریم که دربارهٔ مسئولیت‌های مشترکمان در زمینهٔ بناهایی که می‌سازیم و بناهایی که در شهرها وجود دارد گفتگو کنیم. (در گفتگو با Martin Barry، منتشر شده در وب‌گاه designboom، سال ۲۰۱۸)

دسته‌ها
بهرام شیردل

بهرام شیردل: مردم را می‌توان به‌راحتی شگفت‌زده کرد، هدف من در طراحی شگفتی خودم است

اگر بتوانم پروژه‌ای را تصور کنم دیگر آن را طراحی نخواهم کرد. اگر در تصور به طراحی دست یابم دیگر علاقه و انرژی کافی برای ادامهٔ کار را ندارم. من همیشه چیزی را طراحی می‌کنم که نمی‌توانم از طریق تصور به آن دست یابم. پروژه‌های من از طریق فرایند کاربردی ایده‌های اولیه به وجود می‌آیند. اول پروژه شکل می گیرد، سپس تصویر. {…} مردم را می‌توان به راحتی شگفت زده کرد. هدف من شگفتی خودم است، در درجه اول، و سپس همکارانی که نظر آنها برایم مهم است. این یک بازی هوشمندانه است. اگر این طور نباشد، معماری بسیار خسته‌کننده می‌شود. چون مسیر طولانی و سخت است. بعضی از اوقات سعی کرده‌ام از ایده‌های قبلی خودم در پروژه‌های جدید استفاده کنم؛ ولی هر بار به سرعت پشیمان شده‌ام. چون متوجه شده‌ام کار به این صورت برای جالب نیست و هیجان ندارد. (در گفتگو با محمد قندگر نویسندهٔ وب‌سایت تبریز مدرن، سال 1394)