کارل آندره | Carl Andre

به گمان من، هنر بیانگر است اما بیانگرِ آن چیزی است که به هیچ شیوه‌ی دیگری نمی‌توان بیانش کرد. از این رو، این‌که بگوییم هنر دارای معناست نادرست است، چرا که در آن صورت چنین می‌پنداریم که هنر -همان‌گونه که نوئل کاوارد می‌گفت- همچون تلگراف حاملِ پیامی است.

بله، هنر بیانگر است، اما بیانگرِ همان چیزی است که به هیچ راه دیگری قابل بیان نیست. بنابراین، نمی‌توان گفت هنر واجد معنایی است که از وجودِ آن در جهان تفکیک‌پذیر باشد. هیچ معنای صریحی در میان نیست؛ خیر، هنگامی که به اثر می‌پردازم، مطلقاً چنین چیزی در ذهن ندارم. (در گفت‌وگو با Phyllis Tuchman، منتشر شده در نشریه‌ی ARTFORUM، د ۸، ش ۱۰، سال ۱۹۷۰)

من هیچ‌گاه و اصلاً یک هنرمند بازنماگر نبوده‌ام. بیشتر هنرمندان در کار بازنمایی بوده‌اند. می‌دانی، {بازنماگر بودن یا نبودن وابسته به} آن زمانی است که خودت را کشف می‌کنی. یک هنرمند برای دستیابی به چیزی در عالم هنر، ناچار است که در آخر کاری را انجام دهد که هیچ‌کس نمی‌خواهد انجامش دهد و هیچ‌کس به فکر انجام دادنش نبوده است. من بسیار از برانکوشی الهام گرفته‌ام، اما هیچ‌گاه نخواسته‌ام که یک برانکوشی {دیگر} خلق کنم. (در گفت‌وگو با Barbara Rose، منتشر شده در مجلهٔ Interview، سال ۲۰۱۳)