تازه‌ترین گفتارهای هنرمندان

بهترین هنر از گسترش طبیعی واقعیت‌های زندگی پدید می‌آید. من به قدرت فرد همچون پدیده‌ای منحصربه‌فرد باور دارم.

پژوهشِ مهم هنرمند آثار هنری ارزنده‌ی اوست. این روند ارزشیابی استادان هنر موجب دور شدن استادان نخبه‌ی هنری از عرصه‌ی آموزش در دانشگاه‌ها شده.

همه‌ی هنرمندان به نوعی پرتره‌ی خودشان را خلق می‌کنند. حتی اگر هنری کاملاً انتزاعی یا مفهومی خلق کنید، آن اثر همواره چیزی دربارهٔ خودتان می‌گوید.

خلق هنر سفر کردن در زمان است. زمانِ حال، چیز هولناکی است. و تنها کسانی که از باور به آینده دست کشیده‌اند، تصور می‌کنند که گذشته‌ای ندارند.

باور پایانِ مشاهده‌گری است. {هنگامی که} به چیزی باور داری، نگریستن به چیزهای دیگر را پایان می‌دهی. بدیهی است که این امر مطلوب نیست.

هنر یکی از معدود چیزهایی است که امید را به جهان می‌آورد. من می‌خواستم {از طریق اثرم} در این برهه‌ی خاص چیزی نشاط‌آور و مثبت نشان بدهم.

بله، هنر باید زیبا باشد، اما کارکرد زیبایی و هنر انتقال ایده‌هاست. افرادِ بسیاری می‌گویند که تماشای آثار من زندگی‌شان را دگرگون ساخته است.

مهم‌ترین چیز در زندگی این است که چه کسی را می‌ستایید. من همواره گفته‌ام که «آنچه در زندگی بدان دست می‌یابید، تابعی از ستایش‌های شماست».

هنر بیانگر است اما بیانگرِ آن چیزی است که به هیچ شیوه‌ی دیگری نمی‌توان بیانش کرد. از این رو، این‌که بگوییم هنر دارای معناست نادرست است.

هنر مهم‌ترین راهِ ضبط تاریخ است. می‌توان میزانِ فرهیختگی یک جامعه را از هنرِ آن به دریافت.

مکان‌ویژگی {=خلق هنر برای یک بستر خاص} یک تکنیک است؛ نمی‌دانم آیا خود یک فرمِ هنری است یا خیر. هنر چیزی عمیق‌تر است. {آثار یا جنبه‌های} مکان‌ویژه می‌توانند بخشی از هنر باشند و به شکل‌گیریِ آن کمک کنند، اما خودِ هنر نیستند. به باور من، چگونگیِ اجرای اثر است که آن را به...

من سادگی‌ای را می‌پسندم که از پیچیدگی‌ای ذاتی برخوردار باشد. یکی از بهترین راه‌ها برای نگریستنِ دقیق به یک چیز، نقاشی کردنِ آن است.

هنر منتهادرجه‌ی آزادی است؛ اما اگر آزادی را به مسئولیت بدل نسازید، نخواهید دانست که با آزادی چه کنید.

امروز جهان هنر توسط بی‌هنران و سودجویان اشباع شده و مردم هم نمی‌دانند این اشباع صورت گرفته و متأسفانه دکان‌های مربوط به تجارت هنر واسطه شده‌اند تا بین هنر و مردم ترجمه کنند.

در کشور ما مدرنیته به طور ناگهانی وارد شده و به همین دلیل هنوز درونی نشده است. تعداد اندکی از هنرمندان ما متوجه این رخداد شده‌اند، ولی متأسفانه بقیه فقط به ظواهر می‌پردازند.

یک اثر هنری برای آن که جایگاه ویژه‌ای پیدا کند، حتماً باید جوابگوی یک نیاز اجتماعی در همان دوره باشد.

بیشتر هنرمندان ما دو عیب دارند؛ هم حرف ندارند و هم الکن هستند. مگر خدا شفایشان دهد.