یک تخیل منحصربهفرد قدرتمند میتواند تأثیر عظیمی بگذارد. اما به نظر من تنها زمانی که هنرمند نمادین میشود و در عین حال در مورد همهی ما انسانها صحبت میکند این اتفاق میافتد. او باید تناقضهای میان فردیت و عام را بشناساند.
ار من یک پرتره از عمهی خودم نقاشی کنم به هیچ وجه توجه دیگران را به خود جلب نخواهد کرد. اما اگر بتوانم شدت احساسم به عمهام را به شکل نمادین صورت زنی پیر ترجمه کنم، همهی ما را تحت تأثیر قرار میدهد.
هنر یکی از زیباترین و یکی از مهمترین دروغهایی است که ما داریم. دروغی که خود را تا سرحد ابتذال پایین میآورد و دیگر واقعاً دروغ به حساب نمیآید وقتی ببینیم که در وهمی ابدی به سر میبریم. این دروغ خیالی بخشی از حقیقتمان است. مهم نیست به چه میزان شخصی را بشناسیم، ما تصوری از این شخص داریم که آن را اجرا میکنیم. (در گفتوگو با علیرضا جهرمی، منتشر شده در مجلهی تندیس، ش ۳۴۳، سال ۱۳۹۵)
