معماری دارد مطابق مُد میشود و این موضوع مرا نگران میکند. من فکر نمیکنم معماران حق داشته باشند خود را درگیر گرایشهای مدگرایانه کنند. تشخیص اینکه چه چیزی مُد است و چه چیزی نیست، بسیار دشوار است. معمارانی بودند که در دهههای هفتاد و هشتاد بسیار شناختهشده بودند، اما حالا دیگر از رده خارج شدهاند. بهنظر من، وقتی معماری مجلهای را بردارد و بگوید «این همان نوع معماریایست که باید انجام دهم»، این اتفاقی تأسفبار و خطرناک است.
معمارها دارند تقریباً شبیه فروشندهها میشوند. مجلات کنترل اطلاعات را در دست گرفتهاند و آنهایی که ثروتمندند، همانهایی هستند که {آثارشان را} منتشر میکنند. اینطور نیست که من دلسرد شده باشم؛ برعکس، خوشبختانه یاد گرفتهام که به این چیزها توجه نکنم. مسئله این نیست که بگویم «من خوبم»، بلکه این است که بدانم بهقدر کافی پختهام که کارهای خوب انجام دهم، مسائل را حل کنم و چیزهای تازه را امتحان کنم. در حال حاضر، شیفتهی تعالی هستم؛ هرگز نمیتوانم به کمال مطلق برسم، و همین است که کار را چالشبرانگیز میکند. (در گفتوگو با Yoshio Futagawa در سال ۱۹۹۸، منتشر شده در کتاب Studio Talks)
