در دوران جوانی از جنگهای میهنی و قهرمانانه نقاشی میکردم. از کشتارهای جمعی، از قهرمانهایی که برای خاطر وطن میجنگیدند و برای یکی از همین نقاشیها، فکر کنم سال هزار و نهصد و سی و سه جایزه گرفتم؛ یک ساعت زنیت. از همان دوران اعتقاد داشته و دارم که کشتارهای اقتصادی بسیار مهمتر و صدالبته خونینتر و وحشتناکتر از کشتارهای نظامی است. لذا هر نمایشنامهای پایگاه اجتماعی خاص خود را دارد.
اشتباه بزرگ بعضی از نمایشنامهنویسها (حتی آنها که مدرناند) این است که به انسان به دید فرد، یک موجود مستقل و در نهایت محدود در چارچوبی تنگ مینگرند. انسان بخواهد یا نخواهد موجودی سیاسی است، که سیاست جایگاه او، عادتهای او و دلبستگیهای او و بسیاری چیزهای دیگر را تعیین میکند. (در گفتوگو با هرست بینک در سال ۱۹۷۶، ترجمه و منتشر شده در مجلهی هفت، ش ۳۶، سال ۱۳۸۶)
