آگوست 2, 2025 | سید محسن حبیبی
ما با نوعی انقطاع تاریخی روبهرو هستیم. از جایی بریدیم و از جای دیگری شروع کردیم. به نظر من اندیشهی ایرانشهری یعنی بازگشت به خود. رادیو تلویزیون را باز کنید؛ ببینید چهقدر دربارهی این بازگشت به خود بحث میشود. همهاش یک الگو پیش رویمان است. ما با شهرمان به مثابه یک...
مارس 2, 2022 | سید محسن حبیبی
متأسفانه این تصور در جامعه وجود دارد که نهاد یا سازمان خاصی مسئول نگهداری آثار یادمانی است. در واقع یکی از گرفتاریهای ما در صد سال اخیر –یعنی از وقتی تجددطلب شدیم- این بوده است که مردم همیشه از خود سلب مسئولیت کردهاند. همیشه مسئولیت خود را به دولت و یا گروهی خاص...
سپتامبر 30, 2021 | سید محسن حبیبی
رشد یک مضمون درونزایی دارد، توسعه معمولاً برونزاست. منطقهٔ بیست و دو {تهران} شهر نیست، همهاش ساختمان است. گسست کامل صورت گرفته است. در آن منطقه نیاز به دینامیته کردن و ساخت شهر جدید هست. گسترشهایی که در دههٔ هفتاد صورت گرفته عمدتاً گسترشهای مسکونی است، خدمات شهری...
مه 12, 2021 | سید محسن حبیبی
در هیچ جای این شهر، شهری که من برای شما ساختهام یا بهتر است بگویم دوستان من برای شما ساختهاند، جایی پیدا نمیکنید که حادثهای و واقعهای در آن رخ داده باشد، که بتوان گفت این نبش کهنهٔ دیوار یا این گذر و این خیابان، جایی است که خاطرههای زمینیمان به هم گره میخورند....
مه 22, 2020 | سید محسن حبیبی
ما وقتی در چهارچوب زبان فارسی و راه و رسم این سرزمین از سنت سخن میگوییم سنت برایمان یک امر جاری است، وگرنه منسوخ تلقی میشود. یعنی یک امری است که گذشته را به حال آورده و آن را معاصر کرده است. مثلاً هنوز در ایران سنت است که با کفش وارد خانه نمیشویم. حتی در خانههای...
فوریه 1, 2020 | سید محسن حبیبی
باید متوجه این باشیم که از دانشکدهٔ هنری چه توقعی داریم. آیا دانشکدهٔ هنری جایی است با شاخصترین هنرمندان یک سرزمین که قرار است در مدت زمان مشخصی هر کسی را که به آن وارد شد، تحت تأثیر تعالیم خود به هنرمند تبدیل کند؟ چنین ذهنیتی در هیچ جای جهان هم وجود ندارد، حتی...
