رابرت استرن | Robert A. M. Stern

بسیاری از مردم کارهای مرا دوست دارند، چرا که این آثار یک پایشان در گذشته است. و مگر گذشته چه ایرادی دارد؟ گذشته سرزمین شگفت‌انگیز دیگری است؛ نمی‌توانید در آن زندگی کنید، اما می‌توانید از آن بازدید کنید.

میس می‌گفت که معمارِ صبحِ دوشنبه نیست؛ منظورش معمارانی بود که با هر پروژه‌ی جدید ایده‌ای کاملاً نو را از صفر شروع می‌کنند. من در گذشته زندگی نمی‌کنم، من تمام‌وکمال در زمان حال زندگی می‌کنم. نمی‌توانم حدس بزنم که آینده چه چیزی برایمان رقم خواهد زد؛ همان‌طور که هیچ‌کدام از دویست و سی نفری که همین حالا در این ساختمان هستند، نمی‌توانند. آن‌ها می‌توانند حدس بزنند، اما بعید است که حدسشان درست از آب دربیاید. برای مثال، چه کسی فکرش را می‌کرد که دانلد ترامپ وارد عرصه سیاست شود؟

من مدرنیست هستم، اما اسیرِ یک دکترین محدود مدرنیسم نیستم. من به عقب می‌روم تا به جلو بروم. (در گفت‌وگوی منتشر شده در مجله‌ی Paprika!، ش ۲۶، سال ۲۰۱۶)

دفتر ما کاملاً مسلط بر کامپیوتر است، اما من شخصاً از کامپیوتر استفاده نمی‌کنم. من هنوز هم خط می‌کشم و اسکیس می‌زنم. من عاشق ماکت‌ها هستم.

به نظر من کامپیوتر ابزار شگفت‌انگیزی است، اما تمایل دارد طراحان را در رابطه‌شان با دست و چشم و مغزشان بی‌تفاوت کند. معمارانی که من آنها را تحسین می‌کنم اکثراً از کامپیوتر برای طراحی استفاده نمی‌کنند؛ آنها از آن برای تحقق بخشیدن به پروژه‌هایشان بهره می‌برند. (در گفت‌وگو با Vivian Marino، منتشر شده در وب‌سایت The New York Times، سال ۲۰۱۲)