شما -به ویژه اگر معمار باشی- هیچ‌وقت نمی‌دانی که آیا در یادها خواهی ماند یا بی‌نام و نشان از یادها خواهی رفت. این خیلی سخت است و تقریباً طبیعی است که آینده، خودش انتخاب کند چه چیز را به خاطر بسپارد. اما اگر قرار باشد از من یاد شود، دوست دارم همچون یک معمار که ایده‌ها و آرمان‌های خود را با شجاعت پی گرفت، بی‌آنکه بازیچه‌ی جریان‌های معماریِ زمانه شود، به یاد آورده شوم. (در گفت‌وگو با Betty J. Blum در قالب پروژه‌ی تاریخ شفاهی معماران شیکاگو، سال ۲۰۰۱)