معماری حیاتی است، زیرا یکی از معدود ابزارها برای دگرگونی راستین و اصیل جامعه است. ما باید چشماندازی بیافرینیم که از ایجاد فضاهای مرده در شهر پرهیز کند؛ فضاهای گسستهای که یا صرفاً اداری یا صرفاً مسکونیاند. برای نواحی غیرشهری نیز چشماندازی دیگر لازم است؛ دشتها، جنگلها و بیابانهایی که باید مورد احترام قرار گیرند و نباید مورد تعرض واقع شوند. ما باید کارکردهای معماری را دوباره در هم بیامیزیم و به مکانها حرمت بگذاریم. از همین روست که به چشماندازی معماریانه نیاز داریم؛ چشماندازی انسانی. (در گفتوگوی منتشر شده در کتاب مجلهی Domus، ش ۱۰۶۳، سال ۲۰۲۱)
