غمخوارگی بنیاد همهی هنرهاست؛ گریه برای غریبان، برای انسان بیخانه، بیالفبا، بیوطن و نوحه سردادن برای حیواناتی که نسلشان در حال انقراض است.
برای آب، اُزُن، فضای سبز که رو به کاهش است. همهی اینها سهم بزرگی از غمخوارگی ما است. این غمخوارگی میتواند دادن تابلویی سرسبز ولو بازاری به یک زن باشد که در کویر زندگی میکند. ما باید صلح و سرور و نور را بجوییم و نپنداریم که امید و بشارت از تعالی هنر میکاهد. (در گفتوگو با وحید شریفیان، منتشر شده در مجلهی تندیس، ش ۱۶، آبان ۱۳۸۲)
