بسیاری از مردم کارهای مرا دوست دارند، چرا که این آثار یک پایشان در گذشته است. و مگر گذشته چه ایرادی دارد؟ گذشته سرزمین شگفتانگیز دیگری است؛ نمیتوانید در آن زندگی کنید، اما میتوانید از آن بازدید کنید.
میس میگفت که معمارِ صبحِ دوشنبه نیست؛ منظورش معمارانی بود که با هر پروژهی جدید ایدهای کاملاً نو را از صفر شروع میکنند. من در گذشته زندگی نمیکنم، من تماموکمال در زمان حال زندگی میکنم. نمیتوانم حدس بزنم که آینده چه چیزی برایمان رقم خواهد زد؛ همانطور که هیچکدام از دویست و سی نفری که همین حالا در این ساختمان هستند، نمیتوانند. آنها میتوانند حدس بزنند، اما بعید است که حدسشان درست از آب دربیاید. برای مثال، چه کسی فکرش را میکرد که دانلد ترامپ وارد عرصه سیاست شود؟
من مدرنیست هستم، اما اسیرِ یک دکترین محدود مدرنیسم نیستم. من به عقب میروم تا به جلو بروم. (در گفتوگوی منتشر شده در مجلهی Paprika!، ش ۲۶، سال ۲۰۱۶)
