بسیار مهم است که شما به عنوان یک هنرمند و در حین کار کردن مکث کنید و از خودتان بپرسید: من دارم چه میکنم؟ حساسیت شخصی من در کجاست؟
ما همواره سعی کردهایم که جریانهای آنسو را شبیهسازی کنیم. خیلی طبیعی است که حرکت «شبیه سازی» فقط قادر است فرم و سطح ظاهری آن مفهوم را منتقل کند. من در تمام دورانهای کاری هنر معاصر ایران حضور داشتهام. زمانی تصمیم گرفتیم هنر «آبستره» تولید کنیم. هرگز به خودمان نگفتیم که این شیوه در طول زمانهای دراز کاری و قدمبهقدم به وجود آمده است و تمام این تحولات ریشههای عمیق اجتماعی داشته است. از طرف دیگر موفقیت در هنر همیشه با شرایط زمانی و مکانی همراه بوده.
یک اثر هنری برای آن که جایگاه ویژهای پیدا کند، حتماً باید جوابگوی یک نیاز اجتماعی در همان دوره باشد. بنابراین مثلاً یک اثر هنری که در شرایط فعلی حساسیتی ایجاد نمیکند، میتواند در شرایط دیگری حساسیتبرانگیز باشد. گاهی تمام این شرایط یکجا برای یک اثر هنری و یک هنرمند فراهم میشود تا به یک جایگاه ویژه دست پیدا کند. اما این حادثه همیشه تکرار نمیشود و تمام هنرمندانی هم که در دنیا کار میکنند درجهی یک نیستند. (در گفتوگوی منتشر شده در مجلهی هفت، ش ۲۰، سال ۱۳۸۴)
