من در دانشکدهای بسیار بسیار جالب و بسیار تجربی به نام مدرسهی هنر ایپسویچ تحصیل کردم که توسط «روی اسکات» اداره میشد. من او را آموزگاری بزرگ میدانم که روش خاصی برای راهاندازی فضاهای بسیار جالب داشت؛ فضاهایی که اتفاقات فراوانی در آنها رخ میداد.
او فردی بسیار جزماندیش بود؛ اما جزماندیشی در آموزش بد نیست. بهطور کلی، به نظرم از آدمهای آزاداندیش آموزگاران چندان خوبی درنمیآید. به باور من، آنچه یک آموزگار خوب میسازد این است که موضعی بسیار محکم داشته باشد، بهطوری که شما بتوانید موضعِ خودتان را در نسبت با او تعریف کنید. به واسطهی شفافیتِ موضعِ آنان است که میتوانید دریابید در کجا با آنها موافقید و در کجا مخالف. (در گفتوگو با Hans Ulrich Obrist در سال ۲۰۰۰، منتشر شده در کتاب Hans Ulrich Obrist Interviews: Vol. 1)
