کلِ مقوله‌ی باور، موضوعی بسیار جالب است. منظورم این است که اصلاً چرا باید به چیزی باور داشت؟ [می‌خندد] آنچه انجام می‌دهی این است که ایده‌ای در سر می‌پروری و تا زمانی که کارآمد است، آن را در ذهن نگاه می‌داری؛ و آن‌گاه که سودمندی‌اش را از دست داد، کنارش می‌گذاری.
اما اندیشه‌ی چنگ زدن به باور به‌مثابه اساس زندگی -که بیشترِ مردم چنین می‌کنند- هراس‌انگیز است؛ زیرا باور پایانِ مشاهده‌گری است. {هنگامی که} به چیزی باور داری، نگریستن به چیزهای دیگر را پایان می‌دهی. بدیهی است که این امر مطلوب نیست؛ و با این حال، این همان شیوه‌ی زندگی اکثر مردم است. (در گفت‌وگو با David Pogue در سال ۲۰۱۹، به نقل از صفحه‌ی شخصی مصاحبه‌کننده در Medium)
