در مقایسه با دانشکده‌های علمی، همواره میزان پژوهشگری و انتشار کتاب و مقاله در بین استادان هنر پایین بوده، علت آن هم مشخص است؛ چون هنرمندی که دست به قلم دارد و تمام وقت خود را مصروف خلق آثار هنری می‌کند و بخش اندکی از وقت خود را صرف آموزش می‌نماید دیگر وقت لازم برای پژوهش نخواهد داشت.
علی رغم این موضوع با تشویق و تمهیداتی که به عمل آمده میزان فعالیت پژوهشی استادان هنر در دانشکده‌ی هنرهای تجسمی افزایش داشته. شایان ذکر است که در مجموع وضعیت پژوهش و حمایت از آن در کل کشور مطلوب نیست؛ این موضوع را در مقایسه‌ی میزان پژوهش در ایران و کشورهای دیگر می‌توان دریافت. البته باور بنده این است پژوهشِ مهم هنرمند آثار هنری ارزنده‌ی اوست و اگر تعدادی از استادان دانشکده و فارغ‌التحصیلان آن در مجامع بین‌المللی آثار خود را با بالاترین قیمت نسبت به آثار هنری دیگران به فروش می‌رسانند یا جوایز زیادی را برای کشور خود به ارمغان می‌آورند، این رویداد مهم ارزش‌های علمی و هنری هنرمندان ایرانی را نشان می‌دهد.
این روند ارزشیابی استادان هنر که جهت ارتقای مرتبه از آنها انتظار می‌رود تا مانند استادان رشته‌های علمی کار پژوهشی و نوشتاری انجام دهند معضلات زیادی را ایجاد کرده و موجب دور شدن استادان نخبه‌ی هنری از عرصه‌ی آموزش در دانشگاه‌ها شده. (گفت‌وگوی منتشر شده در نشریه‌ی تندیس، ش ۱۶۳، سال ۱۳۸۸)
