تازه‌ترین گفتارهای اندیشمندان

بیشترین هنری که مترجم از خود نشان می‌دهد این است که اصلاً دیده نشود. من حداقل اینجور هستم و معتقدم مترجم باید در ترجمه‌ی اثر غایب باشد.

تا آدم نقاد نباشد زندگی اصیل نخواهد داشت. در تعبد نسبت به گذشتگان و در تقلید از غربیان تفکر نقادانه در کار نیست.

گفتمان «غرب‌زدگی» یک طغیان کین‌توزانه‌ی جهان سومی بود، با مایه‌ای تُنُک از فلسفه و علوم اجتماعی و تاریخی.

در دوره‌ای طولانی تصور می‌کردم که هنر وسیله‌ای است برای تغییر جهان؛ بعد متوجه شدم که از این خبرها نیست.

در طبیعتِ هنر تغییر نهفته است. تغییر هم یک تصمیم شخصی نیست. این تغییر از تغییرات اجتماع ناشی می‌شود.

هیچ‌وقت روشنفکر ندیده‌ام. در عوض به آدم‌های بسیاری برخورده‌ام که درباره‌ی «روشنفکران» حرف می‌زنند.

هنرمند وقتی درست کار می‌کند که به احساس خودش وفادار باشد و واقعاً صادق باشد. اصل اساسی برای یک هنرمند اعتقاد راستین به احساس خودش است.

با محلی بودن است که می‌توان جهانی شد. این بحث در تمام دنیا مطرح است؛ این که آیا ما باید ادبیات را در حد علوم پایین بیاوریم که به نظرم احمقانه است.

ایران در عرصه‌ی جهانی حرف بسیاری برای گفتن دارد، به شرط آن که حافظه‌اش به خواب نرفته باشد.

سنت اگر ذی‌حیات و زنده باشد متجدد است. سنت اگر حیات واقعی داشته باشد در دل خودش حیات خود را حفظ می‌کند،

هنرمند توانا از این که در عصر خودش او را درک نکنند غم نمی‌خورد. برعکس در همین نفهمیدنِ معاصران ایمان به آینده را پیدا می‌کند.

ابتذال انسان را از معنای آزاد و آگاهش و از حرمت و شأنش عاری و تهی می‌کند و به هیأت رمه‌ای در می‌آورد که شبانان بدوی یا فوق تجدد او را به هر جا و هر سو که مایل‌اند می‌کشانند.

روزگاری که یک اثر هنری می‌توانست اندیشه‌های مردم را درباره‌ی جهان یا خودشان تغییر دهد سپری شده است.

چه باشکوه است وجود نژادهای بسیار، آدم‌های بسیار، زبان‌های بسیار و انواع نگرش‌ها و دیدگاه‌های بسیار!

وقتی کسی که برداشتن موهای زائد بدن را بلد است خودش را هنرمند می‌نامد، خوب است که واژه‌ی هنر را به همین فرهیختگان واگذاریم.

انسان‌ها باید احساس مسئولیت کنند؛ اما مسئولیت کار خیلی سنگینی است و انسان‌ها بیشتر می‌خواهند قیّم داشته باشند.

از آدم‌های آزاداندیش آموزگاران چندان خوبی درنمی‌آید. آنچه یک آموزگار خوب می‌سازد این است که موضعی بسیار محکم داشته باشد.

انسان بخواهد یا نخواهد موجودی سیاسی است، که سیاست جایگاه او، عادت‌های او و دلبستگی‌های او و بسیاری چیزهای دیگر را تعیین می‌کند.