به نظر من، سیاست را نباید به حزب‌ها واگذاشت؛ این کار خطرناک است. این همه سمینار و کنفرانس می‌گذارند درباره اینکه «آیا ادبیات می‌تواند دنیا را تغییر بدهد یا نه!». من فکر می‌کنم ادبیات قدرت آن را دارد که عادات دیدن‌مان را تغییر بدهد. و همینطور نقاشی.
ما به واسطه نقاشی مدرن بوده است که استعداد دیدن‌مان را تغییر داده‌ایم؛ آنهم به نحوی که فکر نمی‌کنم بدان آگاه باشیم. نوآوری‌هایی مانند کوبیسم قدرت دید تازه‌ای به ما داده‌اند. ابداع تک‌گویی درونی در اولیس جیمز جویس، بر شناخت ما از هستی افزوده است. نکته اینجاست که تغییرات ناشی از ادبیات را نمی‌توان اندازه گرفت. مراوده‌ی بین یک کتاب و خواننده‌اش رابطه‌ای است مسالمت‌آمیز و ناشناخته. (در گفت‌وگو با الیزابت گافانی و جان سایمون، ترجمه‌ی وازاریک درساهاکیان، به نقل از مجله‌ی بخارا، ش ۴۸، سال ۱۳۸۵)
