تازه‌ترین گفتارهای اندیشمندان

هنر جز به خودش به هیچ چیز متعهد نیست. حتی من باور ندارم که شاعری موقع خلق اثر به فکر مردم باشد، به فکر خوشبختی جامعه یا این جور مسئله‌ها باشد.

موسیقی هنری است که مثل شعر، اعتراض بیشتر از جنبه‌های دیگر در آن وجود دارد. می‌توانم بگویم که شاید اعتراض آواز از موسیقی هم بیشتر باشد.

ما می‌توانیم رو به جلو حرکت کنیم، ولی باید گذشته را به یاد داشته باشیم. آنها دارند تاریخ را از نو می‌سازند و این خیلی خطرناک است.

هماهنگی میان آزادی و قانون نیروی محرکه‌ی هر تمدنی است. زمانی که از آزادی صحبت می‌کنیم نمی‌توانیم قانون‌مندی را به فراموشی سپاریم.

سیاست را نباید به حزب‌ها واگذاشت؛ این کار خطرناک است. من فکر می‌کنم ادبیات قدرت آن را دارد که عادات دیدن‌مان را تغییر بدهد. و همینطور نقاشی.

عربی‌گرایی بیش از اندازه، فارسی‌گرایی بیش از اندازه، فرنگی‌گرایی بیش از اندازه، هیچ کدام خوب نیست.

خیلی چیزها در تاریخ وجود دارد که ما می‌توانیم نسبت به آنها آگاهی پیدا کنیم اما هرگز نمی‌توانیم خودِ آنها باشیم.

کل هنر حقه‌بازی است. مثل خود طبیعت؛ تقلبی بجا که همه‌چیز در آن فریبکاری است، حتی آن حشره که بر اغوای حشره‌پسندانه‌ی تولید مثل ادای سگ را در می‌آورد.

شهرها صندوق‌ها و مخازن گذشته‌اند؛ جاهایی که شور و انرژی در آن حبس گشته است و می تواند جریان یابد.

اگر ثروت نباشد، هنر رشد پیدا نمی‌کند. امروز ثروت است که هنر را می‌خرد. اگر ثروتمندان در دنیا نبودند، هنر رشد نمی‌کرد.

بسیار عجیب است که چند نفر به خود اجازه دهند که توی اطاق دربسته‌ای بنشینند و راجع به ساختن بنائی که با احساسات و پول همه‌ی مردم بستگی دارد تصمیم بگیرند.

معماری اساساً پدیده‌ای اجتماعی است. همان‌طور که رمان غیر اجتماعی هم وجود ندارد.

در یک عالم ضد سنتی امکان ایجاد معماری سنتی و طراحی شهری با رایحه‌ای معنوی نیست، اما دست‌کم می‌توان در پی معماری‌ای انسانی‌تر بود.

معماران گاهی اوقات چیزهای شگفت‌انگیزی تولد می‌کنند، اما در بیشتر مواقع همچون طراحان لباس غیر ضروری‌اند.

این که كلمات مسکن و سکونت با سکینه و تسکین هم‌ریشه است تصادفی نیست. بازی با کلمات نیست. حاکی از حقیقتی است فراموش شده.

ناهنجاری‌ها و زشتی‌های شهرهای ما علامت پاشیدگی وخیمی است که ریشه‌اش در فضای ویرانه‌ی درون ماست. ارتباط بین این دو، همچون ارتباط بین زبان و جوهر انسانی، بیش از آن است که تصور می‌رود. مغول خراب کرد ولی ایرانی بر روی آن ویرانه‌ها یکی از درخشان‌ترین دوره‌های معماری را...

عناصر زیبایی‌شناسانه‌ی معماری ژاپن، دستشویی‌ها از همه چشمگیرترند. اجداد ما عادت داشتند در زندگیشان از هر چیزی شعر بسازند.